Nienawidziła tego uczucia bezsilności. Pieprzonej bezsilności. Kiedy była zostawiona samej sobie, a on w ogóle się nią nie przejmował. Miał ją po prostu gdzieś. Siedziała sama, w ciemności, słuchała deszczu. Łzy ciekły po jej twarzy… Cierpiała. A wiesz co jest najgorsze? Że kiedy on wreszcie sobie o niej przypomni - ona nie potrafi być silna. Nie potrafi być silna, nie potrafi powiedzieć mu tego, co tak bardzo ją boli. Nie potrafi go po prostu olać. Ona nie chce go stracić. Tylko czy jest jakiś sens? Ona go kocha, ale nie istnieje dla niego, choć zapewniał że jest najważniejsza i już zawsze będzie. 

”Dziewczyno. Wiem, że zaboli, prawda boli, uświadomienie sobie jej jest koszmarne, ale tak trzeba. Nie ma, że jest nieśmiały, że zajęty, że po prostu nigdy nie pisze pierwszy, bo nie lubi. NIE MA. Jak komuś zależy to zawsze się stara, choćby w minimalnym stopniu. Jak mu zależy to zrobi wszystko żebyś o nim nie zapomniała. Przyjmij to do wiadomości i przestań czekać jeśli on nie czeka na Ciebie. Kurewsko bolesne, nie? Ale tak właśnie trzeba. Nie możesz stać w miejscu, musisz iść do przodu, otrzeć łzy, podnieść głowę i choćbyś miała potykać się na każdym kroku : IDŹ. Pokaż, że jesteś więcej warta niż wszystkie dziewczyny,które on mógł kiedykolwiek poznać, pokaż szacunek do samej siebie. Sięgaj po marzenia, a nie po kolejną chusteczkę.”

Przemyślenia…

Dziś zwątpiłam już chyba we wszystko. No, może nie we wszystko, ale większość rzeczy. Czy to naprawdę tak trudno odpisać komuś na wiadomość? Czy naprawdę tak trudno dać znać, że nie ma się teraz czasu? Ale właśnie. Dać znać… Może ja wcale nie muszę wiedzieć, co robisz? Może nie chcesz, żebym wiedziała? Ok, mi to nie przeszkadza. Myślałam tylko, że obietnice coś dla ciebie znaczą. Że moje uczucia coś dla ciebie znaczą. Nie wiem co mam myśleć. Wiem, że jak na razie dam ci święty spokój, skoro tego właśnie chcesz.